printervriendelijke versie

Julia

Ik mail Pauline direkt terug en vertel dat de meningen m.b.t. de behandeling van hoefbevangenheid nogal verschillen....
Op zich is dat niet zo erg, want als iedereen hetzelfde denkt komen we in deze wereld ook niet veel verder, maar als men met zo'n probleem wordt geconfronteerd is het wel erg verwarrend. Ikzelf geef er de voorkeur aan om de ijzers direct af te nemen en de hoef speciaal te bekappen. Hierbij komt de onderkant van het hoefbeen plan-parallel met de bodem; de zool en straal worden zoveel mogelijk dragend gemaakt om de druk van de draagrand af te nemen. Daarnaast wordt de hoef "geopend" om de doorbloeding zoveel mogelijk te stimuleren en de zwelling weg te nemen. We maken een afspraak om Julia te bekappen. Donderdag, twee dagen later, zie ik Julia voor het eerst.

Het paard is op dat moment twee weken bevangen en vertoond de klassieke verschijnselen. Het paardje beweegt niet graag, staat met de voorbenen vooruit en met de achterhand zoveel mogelijk onder de romp....
Julia heeft duidelijk pijn, is wat teruggetrokken in zichzelf en reageert geïrriteerd op mensen in haar omgeving.

Het bekappen gaat moeizaam, omdat het paard door de kreupelheid veel moeite heeft om een voetje te geven. Met veel geduld en rustpauzes, maar ook enige vermaningen, worden de voorhoeven bekapt. Om het paard niet onnodig te belasten en omdat ze nog netjes zitten, laten we de beslagen hoeven achter ongemoeid.

Ik stuur een mailtje terug dat ik wel erg verrast ben door deze snelle omwenteling..

Op het moment dat de doorbloeding van de hoef weer op gang komt, gaat dit gepaard met wat zwelling, omdat de genezing ingezet wordt. Deze zwelling zorgt dan weer voor pijn. Met het herstel van de doorbloeding, herstellen de zenuwen zich ook weer en het gevoel komt terug. Omdat de zwelling een blokkade in de hoef kan vormen en omdat dit de grootste bron van de pijn is, is het van groot belang om het paard in beweging te houden omdat hiermee de zwelling afneemt. Het warm worden van de hoeven is hetzelfde..

Mogelijk heb je al ondervonden dat de gevoeligheid erger is als het paard 's ochtends van stal komt en aan het eind van de dag een stuk minder...
Overbelasting (als ze bijv. een keer erg vrolijk is) kan de volgende dag weer extra gevoeligheid opleveren.

Het is vrij normaal dat dit proces zo op een neer gaat, maar het is en blijft lastig te voorspellen. Over het geheel genomen moeten de dalen na verloop van tijd minder diep gaan. Het is ook heel goed mogelijk dat je een groei waarneemt die veel groter is van normaal.

Je wilt dat je paard beweging heeft: de ondergrond is niet van belang, maar het is natuurlijk wel zaak om dit bewegen zo comfortabel mogelijk te maken.

Het is natuurlijk verstandig om voorzichtig te zijn. Geleidelijk opbouwen is daarbij één van de dingen om op te letten. Daarnaast kun je aan de spieren voelen of ze soepel blijven (verzuring t.g.v. teveel eiwit kan stijve spieren geven). Je kunt ook aan de mest ruiken of deze zuur is   :-)

Over het explosieve gedrag van Julia zou ik mijn niet zo'n zorgen maken (eerder blij mee zijn!)   ..en dat zal ook wel weer in normale banen te leiden zijn. Als je gebruik kan maken van een bak helpt dat misschien ook weer een beetje? Afijn, we zullen de hele boel zaterdag even rustig onder de loep nemen en dan weten we hopelijk meer...
Ondertussen zijn we pas vijf (5) weken verder en dat is toch relatief erg kort! Zaterdag kijken we verder (in alle rust).

Met Julia lijkt het heel goed te gaan. Het feit dat ze haar rug zo vast houdt is wel een aandachtspunt, maar na gezien te hebben hoe ze naar een aantal rondjes galop al een heel stuk beter loopt, verwacht ik dat je dat -door massage en training- goed zelf op kan lossen. (een specialist erbij halen kan altijd nog...) Ik ben heel positief gestemd! Hou wel rekening met tijdelijke terugvallen, want die mogen we nog niet uitsluiten.